MS ile Hayat Daha Yorucu ve Kaygılı Bir Hâl Aldı

MS ile tanışmam

Sol gözde ağrı, elektrik çarpması hissi, başımın arka kısmından boynuma ve sol koluma yayılan uyuşma, baş ağrısı şikâyetleriyle doktora gittim. MR sonrası plaklar olduğu söylendi. EMG çekildi, ardından araştırma hastanesine yönlendirildim.

Bulunduğum yerde iyi ilgilenecek doktor olmadığı için Kayseri’ye gittim. İlaçlı MR istendi. Sonrasında Samsun’a gidebileceğim söylendi. Şu an hâlâ kontrollerim Samsun OMÜ Hastanesi’nde Sedat Hoca tarafından yapılıyor.

Bir bebeğim oldu. Sonrasında ilaçsız ilerledik. Geçen sene yeni plaklar oluştuğu için beyin omurilik sıvısı alındı ve ilaca başlandı. İlk ilaç yılım 2025’ti. Bu yıl tekrar kullanacağım.

Hayatımda neler değişti

Özellikle yaz aylarında günlerim çok zor geçiyor. Yorgunluk, uyuşmalar ve güçsüzlük artıyor ama genel olarak verimli olmaya çalışıyorum. İnsan ilişkilerimde soğukluk oluştu çünkü çok depresyona giriyorum. :))

Beni güçlü tutan şeyler

Eşimin desteği beni çok fazla motive etti. Tabii ki rutinlerime dönmek, düzenlemek, toparlamak, üretmek ve yeni şeyler keşfetmek için uğraşmak bana çok iyi geldi.

Yeni teşhis konanlara tavsiyem

“Korkunun ecele faydası yok” derdim. Teşhis öncesine dönecek olursak, keşke MS hastası olmadan önce “hayır” diyebilseydim, stressiz bir yaşam sürebilseydim.

Ömür boyu benimle olacak bir hastalık sahibi olduktan sonra aklım başıma geldi. Yeni tanı alanlar; herkesin MS’i kendine, bunu unutmayın. Başkalarına danışmadan önce doktorunuzu dinleyin. Herkesinki aynı ilerlemez, ilaçları aynı olmaz. Rutinleri, bedenleri, her şeyi farklı olan insanların MS’i de farklı.

Hayatımın en mutlu anında, hiç beklemediğim anda aldım tanıyı. Benim için hiç kolay olmadı. “Şimdi ne olacak?” sorusu var kafamda her zaman.

Evlendim, kızım oldu; dünyalar güzeli meleğim. Ama hâlâ en ufak belirti göstersem ağlıyorum. Kızımın yanında olamamaktan çok korkuyorum. Anneannem de MS hastasıymış. Bir süre sonra kemik erimesine çevrilip 25 yaşında vefat etmiş. Bu yüzden hep korkarım; kuzum da annem gibi annesiz kalırsa diye.

Kendime dikkat etmek için uğraşıyorum, kızımın yanında olabilmek için. Hayatta tutunacak tek dalım eşim ve kızım. Bu yüzden MS’le yaşamaya alıştım. Destekçilerim sayesinde bu süreç geçecek.

Herkesin MS’i kendine, benim MS’im de bana özel. Son olarak da iyi ki Samsun Ondokuz Mayıs Üniversitesi’ne gitmişim ve iyi ki canım doktorum Sedat Hocam’la karşılaşmışım. Hastalığım boyunca titizlikle ilerledik, hâlâ daha öyle ilerliyoruz. En ince detayları bile konuşup düşünüp ona göre yol izliyoruz.

Tanı konulduğundan beri oraya gittiğime hiç pişman olmadım. Kendisine buradan çok teşekkür ediyorum.